Ergenle kurduğumuz görüşmede onu "düzeltilmesi gereken bir sorun" olarak değil, kendi sesini henüz bulma sürecinde olan biri olarak görürüz. Amacımız ona bir yetişkinin bakışını dayatmak değil; kendi duygularını tanıyabileceği, istediğinde susabileceği ve yargılanmadan konuşabileceği bir alan sunmaktır. Bu güven çoğu zaman ailenin göremediği şeyleri görünür kılar.

Süreç boyunca aileyle de gerektiğinde iletişim kurarız, ancak ergenin kendi görüşme alanına dair mahremiyetine özenle saygı gösteririz. Amaç, ona bir yön çizmek değil; kendi yönünü bulurken yanında olabileceği güvenli bir zemin sunmaktır.